Marie-Hélène Stokkink

Nederlands 

Nederlands

Interview door Theo Stokkink

Je opleiding behelsde meer dan alleen schilderen, pas veel later heb je je daarop toegelegd.
Sinds wanneer ben je overgestapt op het schilderen?

Mijn feitelijke opleiding was Mode aan de Academie voor Beeldende Kunsten. Al gauw daarna werd ik als styliste gevraagd voor tijdschriften en reclame. Omdat dat werk bestond uit mooie stillevens bouwen ben ik in 1980 eigenlijk al begonnen met dat ook zelf te gaan schilderen, in aquarel.

In het begin heb je je dus vooral dienstbaar aan de opdrachtgever opgesteld. Toegepaste kunst.
Ja daar heb je wel een opleiding voor nodig. Het was toen ook mijn vak.
Tegelijkertijd ben ik in contact gekomen met het medium film en daar werd al veel langer het werk gedaan wat ik voor de bladen deed, kostuums ontwerpen en Art Direction was voor mij een vak waarvoor ik geleerd had. Bij elkaar heb ik dat zo�n 25 jaar gedaan. Het was in de tijd dat ik ook veel reisde, India, Egypte, Australië, Thailand, Kenia, Indonesië o.a. De mensen daar vond ik fascinerend en ook de dieren. Deze periode van mijn leven is de basis van mijn inspiratie als kunstenaar tot op de dag van vandaag


Je werkt meestal in aquarel, is dat een techniek die het beste bij je werk past.
Jawel, dat bevalt mij om 2 redenen, ten eerste, het praktische ervan. En de tweede reden is dat ik altijd mijn schets-/dagboekjes bij de hand heb voor aantekeningen en ontwerpen.

Denk je dat techniek en het karakter van de kunstenaar met elkaar te maken hebben?
Ik denk het wel, omdat ik zelf een spontaan mens ben en ik houd van het spel van de toeval.
Om het water te kunnen leiden en het nooit weer over te kunnen doen.


Je schildert tegenwoordig alleen maar dieren, sinds wanneer deze interesse?
Inderdaad, in de loop van de tijd heeft het gedrag van de dieren mij geraakt, ik begon met het bestuderen van pinguïns en het leven van ijsberen, regelmatig observeer ik vogels, leguanen en apen. Tot op de dag van vandaag ben ik erbij met mijn schetsboek als er geitjes en schapen geboren worden en als de kippen kuikens krijgen.

Wat boeit je zo in dieren?
Dieren zijn eerlijk, spontaan en onvoorwaardelijk in de liefde. Ze zijn ook mooi, levendig en vol humor. Heel vaak zie ik gelijkenis met mensen in hun gedragingen. Je zou je zelf erin kunnen herkennen. Zeker bij kippen.

Beschouw je dieren als je vrienden?
Ja.

Alle?
Ja.

Hoe goed ken je ze? Of blijven ze uiteindelijk toch mysteries voor je?
De dieren om me heen ken ik redelijk, het ligt ook aan de verzorgers hoe een dier wordt. In de natuur is het een ander verhaal.... Voor een dier in de natuur ben ik niet bang.

Er zijn voorbeelden van kunstenaars die een model vaak opnieuw schilderen en hun model lijken te willen doorgronden. Kun je dat misschien ook zeggen van jouw werk?
Ja, als ik dieren ga schilderen ga ik het eerst schetsen net zo lang dat ik me één voel met het dier. Ik bestudeer dan ook hun gedrag en dring zo diep mogelijk tot ze door. Later werk ik het uit in mijn atelier. Zo blijven dieren ook levend op mijn schilderij.

Één met het dier? Wat is dat?
Alles om me heen vergeet ik als ik bezig ben. Ik zou als het ware een van hun kunnen zijn. Ik vergeet de omgeving, heb contact met ze en sta niet aan de zijlijn.�

Heb je altijd een model nodig om te schilderen?
Het begint met het model. Ik begin met de schets die ik heb gemaakt en laat vervolgens mijn fantasie werken.

Zoek je onbewust toch altijd naar het menselijke in dieren?
Nee, ik kan het alleen maar vanuit mijn menselijke kant bekijken. Het is meestal wat me ontroert in een schets van een dier en dat kan raakvlakken met mezelf hebben.

Het levert zo te zien vaak tragikomische beelden op. Hoe kijk je naar dieren? Wat beroert je?
Ik denk dat het in een soort van oog- of ander contact zit. Maar dat hoeft niet, want als ik een zwerm vogels over zie komen, heeft dat meer te maken met hun beweging die me fascineert. Het is vaak puur wat ik aantref en dat pure ontroert me.

Denk je wel eens dat dieren reïncarnaties zijn van mensen?
Daar heb ik wel eens over nagedacht. Het zou kunnen, ik sluit het niet uit. Maar dan vind ik het triest als een lieve hond een reïncarnatie zou zijn van een dronken schurk. De hond staat dan voor mij in dat geval hoger dan die mens.

Je hebt emoties met dieren. Heb je met ze te doen? Wat probeer je weer te geven?
Ja, ik vertaal mijn eigen gemoedstoestanden. Ik kan die kwijt in de manier van schilderen. Ik projecteer dat beeld op het dier. Triest of blij. Schilderen is vrij, het is poëzie.

Kippen zijn veruit favoriet in je werk, hoe komt dat zo?
Ik heb toevallig zelf kippen, ze zijn erg komisch. Als er één voorbeeld is van menselijke situaties, dan zijn het wel kippen. Ik geef een voorbeeld: bij een zachte winter is een kip aan het broeden geslagen. Betovergrootmoeder die allang geen eieren meer legt, heeft zich bij de broedende moederkip gevoegd toen het toch opeens heel koud werd en is mee gaan broeden. Zo hebben ze samen een jong kipje verwarmd. Ik vond dat fantastisch, dat kuiken had het anders nooit overleefd. Zoiets gebeurt intuïtief. Mensen zijn zo vervreemd van de natuur. Je kunt leren van de natuur, oplossingen voor als het moeilijk wordt.

Bij de taferelen die je ons voorzet komen onwillekeurig teksten in je hoofd op, de dieren willen ons of elkaar iets zeggen.
Het leuke als ik exposeer en ik ben er zelf bij, is dat mensen soms erg chagrijnig binnenkomen en op z�n minst vrolijk weggaan. Er heeft wel eens iemand tegen me gezegd dat mijn werk anti depressief werkt.

Zou je kunnen zeggen dat je werk geen weergave van het uiterlijk is maar eerder het innerlijk weergeeft?
Misschien wel, maar toch ook het uiterlijk, want mijn dieren zijn wel herkenbaar. Ik zit tussen figuratief en abstract in.

Wat wil je de beschouwer vertellen met je werk?
Dat het hoog tijd is ons bewust te worden dat er nog dieren onder ons leven.
Ik vind het belangrijk dat sommigen van mijn schilderijen iemand kunnen raken, troosten of blij maken. Bij voorbeeld weet ik van iemand die een schilderij kocht van mij dat ze 's morgens haar kip ondervraagt wat of de dag zal brengen. Boos, verdrietig of blij.
Ik moet wel zeggen, dat deze kip met haar warrige kam boven haar ogen een typische komische verschijning was.


kippenboek:formaat 21 x 21 cm, 128 pag, 62 illustraties in kleur gebonden met harde omslag Prijs 20€ incl verzendkosten voor nederland , voor buitenland 25€ te bestellen:mariehelene.stokkink@sfr.fr

Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Tomston
Find my artworks on Saatchi Online